To We Love 2 Travel σε ιστορικό ουζερί στην Άνω Πόλη, στη Θεσσαλονίκη
Βολτάραμε με τις ώρες στην Άνω Πόλη, ανεβήκαμε στο Γεντί Κουλέ, κάψαμε κάποιες από τις χιλιάδες θερμίδες από τις πρωινές μπουγάτσες και καθώς κατεβαίναμε, όπως άρχιζε να δύει ο ήλιος, περνάμε από το θρυλικό Τσινάρι και βλέπουμε μέσα άδειο τραπέζι!
Αυτό σημαίνει ωραιότατο ουζάκι!
Αυτό σημαίνει σπιτικά σουτζουκάκια!
Αυτό σημαίνει τζιγεροσαρμάδες!
Αυτό σημαίνει… ΕΠΙΘΕΣΗ!
Το Τσινάρι είναι ιστορικό στέκι της Ανω Πόλης. Mε το που μπαίνεις, μεταφέρεσαι αυτομάτως σε μιαν άλλη εποχή. Μια παλιά Θεσσαλονίκη, που σαν σε όνειρο εμφανίζεται μπροστά σου. Και ξαφνικά βρίσκονται δίπλα σου οι Έλληνες κι οι Τούρκοι με τα φέσια, που ρουφούν με τις ώρες τον καφέ και τον ναργιλέ τους στον περίφημο καφενέ “Τσινάρι”. Εκεί κι ο Ισμαήλ, ο κουρέας, που περιποιείται όσους θαμώνες το ζητήσουν.
“Έξω από τα χαρακτηριστικά μπλε παραθύρια, που έχουν μείνει ίδια εδώ και τόσο χρόνια, βλέπω να περνά κι η γιαγιά μου, η Σμυρνιά”
Mαζί με τόσους άλλους πρόσφυγες του ’22, έχουν στήσει σε κείνα τ’ ανηφορικά σοκάκια της Άνω Πόλης το σπιτικό τους. Όλα από την αρχή. Όλα δύσκολα κι επίπονα. Κοντοστέκεται ακριβώς έξω τον καφενέ, σαν κάτι να περιμένει. Ναι, είναι η κυρά- Σοφία, είναι αεικίνητη και γεματούλα- όπως πάντοτε τη θυμόμουν τη γιαγιά μου- με αυτό το ανήσυχο βλέμμα, αυτό ,που απ’ το πρωί και για ώρες ατελείωτες είχε αφιερωθεί στα χειροποίητα χαλιά που φτιάχνει κόμπο-κόμπο, για να ζήσει τα δυο παιδιά της.
Και ξαφνικά γυρίζει το κεφάλι. Κοιτάζει προς τα πίσω και γλυκαίνει το πρόσωπό της. Ένα πιτσιρίκι έρχεται τρέχοντας. Είναι λεπτοκαμωμένο, με φθαρμένα κοντά παντελονάκια και κεφάλι κουρεμένο με την ψηλή. Τρέχει γρήγορα και της πιάνει το χέρι. Και τότε, ανάμεσα σε τόσα μάτια, τόσους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στον καφενέ, το μικρό αυτό αγόρι με εντοπίζει αμέσως με τα μάτια του και με κοιτά με βλέμμα σταθερό. Κι αυτό το βλέμμα το ξέρω. Το ξέρω καλά. Και το αγαπώ. Για πάντα. Γιατί αυτό το αγόρι είναι ο πατέρας μου.
Οκ, μάλλον φταίει το ούζο.
Αυτό το φταίει.
Η ζαλάδα του. Και με πήρε και με σήκωσε το συναίσθημα και σας ζάλισα κι εγώ. Ξεχάστε το. Και πάμε απ’ την αρχή…
(που είχαμε μείνει; α,ναι!)
“Επίθεση στον τζιγεροσαρμά!”
P.S. Έψαξα και βρήκα παλιά φωτογραφία- ντοκουμέντο.
Η γιαγιά μου, σ΄αυτά τα δρομάκια της παλιάς πόλης στις αρχές των 60s’, αγοράζει από πλανόδιο μανάβη.
Τσινάρι
Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου 72, Θεσσαλονίκη 546 33
