Κι ο πιο στριμμένος, πικρόχολος κι ανάποδος άνθρωπος στον σύμπαν να είναι κάποιος (ναι, σκεφτόμαστε όλοι συγκεκριμένες φάτσες απ’ τη ζωή μας) και πάλι αυτό το ηλιοβασίλεμα, κάτι θα ταρακουνήσει στο παγωμένο “είναι” του.
Στο γραφικό λιμανάκι του Αγνώντα, στη Σκόπελο.
Ένας μικρός πευκόφυτος παράδεισος.
(Ας χαμογελάσω να φανώ ρομαντικός... Ευτυχώς στις φωτογραφίες δεν περνάει ο ήχος από την κοιλιά που γουργουρίζει...)
(Ο άλλος που είναι;)
Κι εσύ κάνεις τα κουμάντα σου.
Έχεις κλείσει τραπέζι στο Κοράλι.
Πάνω στο κύμα.
Σκηνικό από ταινία.
Κι εσύ κι εκείνοι που αγαπάς οι πρωταγωνιστές.
Α, νάτος! Μαζί με το παιδί! 
...και μπαίνει το γκολ και παίρνει τελικά το κύπελλο ο Πανιώνιος και... Μήπως βαριέσαι, Σοφία μου; Οκ, ας πιούμε κρασάκι...
Η θέα σερβίρεται αχόρταγα.
Το ίδιο και τα ψαρικά. Το Κοράλι έχει παράδοση πολλών δεκαετιών στο φρέσκο ψάρι, στις αστακομακαρονάδες και τα συναφή. Θα το διαπιστώσεις απ’ την πρώτη δοκιμή.
P.S. Μένουμε σ’ αυτό το παραμυθένιο λιμανάκι μέχρι αργά. Όσο πάει. Σβήνουν τα φώτα. Κλείνει το μαγαζί. Μένουμε δίπλα ακριβώς. Αλλά δεν πάμε για ύπνο. Έχουμε μαζί μας λίγο κρασί ακόμα. Μας περιμένει η παραλία. Και μας βρίσκει εκεί το ξημέρωμα και καλημερίζουμε ευτυχισμένοι τον ήλιο.
Το Κοράλι
Αγνώντας, Σκόπελος 370 03
