2. Το Ταξίδι

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Old And Wise | The Alan Parsons Project

Ο πελαργός πετούσε ψηλά, πάνω από τα σύννεφα.

Είχε ακόμα πολύ δρόμο , μέχρι να φτάσει εκεί όπου έπρεπε να παραδώσει το βρέφος. Συχνά οι πελαργοί πρέπει να διασχίσουν ηπείρους ολόκληρες, ατελείωτους ωκεανούς και τις πιο ψηλές οροσειρές για να βρεθούν εκεί όπου οφείλουν να αφήσουν τα μωρά. Από τότε που φτιάχτηκε ο κόσμος, οι πελαργοί έχουν αναλάβει το δύσκολο αυτό ρόλο. Είναι ένας ρόλος απαιτητικός, επίπονος και πραγματικά υπεύθυνος. Μα πάνω από όλα μοναχικός.

Συνήθως οι πελαργοί δε προλαβαίνουν ούτε καν να προσέξουν το πρόσωπο των μωρών που μεταφέρουν.

Δεν έχουν χρόνο. Πρέπει να παραδώσουν και αμέσως να χαθούν μέσα στον ορίζοντα , για να παραλάβουν τον επόμενο μικρό άνθρωπο. Τους περιμένουν πολλά δρομολόγια και δεν υπάρχει περιθώριο μεγάλης καθυστέρησης. Η πειθαρχία είναι βασικό χαρακτηριστικό της δουλειάς που έχουν αναλάβει.

Αυτή τη φορά όμως ο πελαργός- για έναν ανεξήγητο ακόμα λόγο- κοίταξε μέσα στην λευκή βαμβακερή φασκιά που κρεμόταν από το ράμφος του. Δύο γαλάζια μάτια , γεμάτα απορία, στόλιζαν ένα ολόλευκο στρογγυλό πρόσωπο. Ο ήλιος που έστεκε πίσω από το κεφάλι του βρέφους σχημάτιζε μια λάμψη που έμοιαζε με φωτοστέφανο. Το μικρό πλάσμα σήκωσε αργά το χέρι του, σα να ήθελε να αγγίξει με το ένα του δάκτυλο τον πελαργό. Σας μικρός θεός που θα έδινε ζωή στον Αδάμ…

  Ο πελαργός σάστισε. Δε του είχε ξανατύχει κάτι τέτοιο. Σταμάτησε σε έναν βράχο. Άφησε το μωρό κάτω. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Κοίταξε γύρω του τη θάλασσα. Το χρώμα της είχε αλλάξει. Είχε αποκτήσει την απόχρωση που είχαν τα μάτια του μωρού.

Φοβήθηκε. Είχε μάθει να είναι μόνος του. Εκείνος και το ταξίδι του. Αλλά από τη μέρα που θα συναντήσεις δυο μάτια που μέσα τους θα βλέπεις της θάλασσα, δε θα είσαι ποτέ πια μόνος.

 Ο πελαργός πετούσε. Ώρες ολόκληρες.

Μέρες ολόκληρες.

Χρόνια ολόκληρα.

Tρία ολόκληρα χρόνια.

Προσγειώθηκε και πάλι στον ίδιο βράχο. Εκεί σταματούσε πια, για να ξεκουραστούν οι δυο τους. Ο μικρός εκεί είχε μάθει να περπατά. Εκεί είχε μάθει να τρέχει- αν και ο βράχος ήταν μικροσκοπικός για να μπορέσει κανείς πραγματικά να τρέξει και να το ευχαριστηθεί.

Κάθε φορά που πλησίαζαν στον βράχο, ο μικρός ξεπρόβαλε μέσα από το βαμβακερό ύφασμα και άρχιζε να φωνάζει από τη χαρά του. Ήταν το αγαπημένο του μέρος. Εκεί που ήξερε πως θα παίξει , θα σταθεί στα δυο του πόδια, θα ανακαλύψει τις μικρές χρωματιστές πέτρες, θα πειράξει τα καβούρια και θα αγγίξει με προσοχή τους νόστιμους αχινούς. Κι αφού περνούσε ώρα, οι δυο τους ήταν έτοιμοι να φύγουν μακριά και να συνεχίσουν το ταξίδι…

Κύλησε ο καιρός.

Ο πελαργός πετούσε, έχοντας κρεμασμένη στο ράμφος του μια υφασμάτινη φωλιά για έναν μικρό άνθρωπο. Ζούσαν μαζί. Περνούσαν παρέα ανάμεσα από τρομαχτικές καταιγίδες, ήλιους που έκαιγαν, ανέμους που σάρωναν καθετί ζωντανό. Έπαιζαν, όμως, και με τα σύννεφα, έκαναν αγώνες με τα άλλα πτηνά των αιθέρων, γελούσαν κάνοντας τσουλήθρα πάνω σε ουράνια τόξα.

Και πάντοτε ξαπόσταιναν στον βράχο.

Τα χρόνια πέρασαν- πάντοτε περνούν.

Πέρασαν πριν καν το καταλάβουν.

Ένας πελαργός πετούσε, κρατώντας πια στο ράμφος του έναν άνθρωπο που μεγάλωνε. Όλο και μεγάλωνε…

Ένας πελαργός που βάσταζε ένα αγόρι.

Ένα αγόρι που γινόταν άνδρας.

Μέχρι που ήρθε εκείνη η μέρα…

« δε μου φτάνει ο βράχος… δε μπορώ να τρέξω εδώ… είναι πολύ μικρός», είπε το αγόρι.

Είναι αλήθεια πως η πρώτη πραγματική απορία του ανθρώπου εκφράζεται με μια άρνηση.

Ο πελαργός δε γύρισε να κοιτάξει το αγόρι. Η ξεκούρασή του ήταν εκείνη τη στιγμή πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο. Τον τελευταίο καιρό δυσκολευόταν πολύ να κουβαλά για ώρες το παιδί. Εκείνο είχε μεγαλώσει και το ράμφος του πελαργού έμοιαζε με σκουριασμένο εργαλείο που αρχίζει σιγά-σιγά να ζητά απόσυρση.

«Γιατί είμαστε μόνο οι δυο μας σε αυτό τον κόσμο;», ρώτησε ο άνθρωπος που μεγάλωνε.

Ο πελαργός έστρεψε έντρομος το βλέμμα του προς εκείνον.

« Πες μου , σε παρακαλώ, γιατί ζούμε έτσι..;», επέμεινε ο μικρός.

Ο πελαργός έτρεξε να προλάβει με πρόχειρες απαντήσεις τις υπόλοιπες ερωτήσεις του αγοριού.

« Μα, έτσι είναι τα πράγματα. Και είναι όμορφα! Εσύ , εγώ και η ζωή μας..!»

«Ωραία είναι…», είπε διστακτικά ο άνθρωπος «αλλά μοιάζει σαν κάτι να μου λείπει… δε ξέρω τι… αλλά κάτι μου λείπει… σαν κάτι που υπάρχει αόριστα στα όνειρά μου, αλλά δε μπορώ να του δώσω μορφή και σχήμα… αλλά μου λείπει…»

«Τι μπορεί να σου λείπει;» είπε σχεδόν θυμωμένα ο πελαργός. «Σου τα προσφέρω όλα! Ό,τι έχω και δεν έχω! Σε κουβαλώ συνέχεια για να μη κουράζεσαι από τότε που ήσουν βρέφος… Κάνω τα πάντα για σένα…»

«Το ξέρω…», είπε σκεπτικά ο άνθρωπος. «αλλά πια δε μου φτάνει αυτό. Δε μου φτάνει ούτε ο βράχος, ούτε το ταξίδι μας…»

Ο πελαργός γούρλωσε τα μάτια του.

«Θέλω να φύγω…», είπε απλά και ξεκάθαρα και κάθε του λέξη πονούσε και πιο πολύ τον πελαργό.

«Να πας που;»

«Δε ξέρω… Απλώς θέλω να φύγω…»

«…γιατί;»

«Μου φαίνεται περίεργο που είμαι γυμνός… μου λείπει κάτι… θέλω να περπατάω και να τρέχω όλη μέρα… όποτε θέλω εγώ…»

«Μα πετάς όλη μέρα! Πετάς! Υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να πετάς;», τον διέκοψε ο πελαργός.

«Δε πετάω… Εσύ πετάς. Πετάς και για μένα. Εγώ απλώς κάθομαι μέσα σε ένα πανί. Και περιμένω. Κι εσύ πετάς. Κι εγώ περιμένω. Κι εσύ πετάς. Κι εγώ περιμένω

Ο πελαργός χαμήλωσε το βλέμμα του.

Η στενοχώρια πότισε την αύρα του με σκούρο χρώμα.

« Δε θέλω να σε στενοχωρήσω…» είπε το αγόρι. «Δε θέλω… πίστεψέ με…»

«Μα το κάνεις!», φώναξε απότομα ο πελαργός. Δεν είχε υψώσει ποτέ ξανά έτσι τη φωνή του.

«Το κάνεις και με πληγώνεις!»

« Θέλω να φύγω, δεν το καταλαβαίνεις; Δεν αντέχω άλλο εδώ! Δε ξέρω που θα πάω… αλλά θέλω να φύγω», φώναξε με τη σειρά του και το αγόρι. « Γιατί να ζω έτσι; Γιατί; Πες μου… Γιατί να περνάω τη ζωή μου χωρίς να κάνω τίποτα; Γιατί; Γιατί με εγκλώβισες στη δική σου ζωή; Γιατί το έκανες αυτό; Γιατί;;;»

Ο πελαργός ένιωθε να αδειάζει όλη του η ψυχή.

Σώπασε. Κοίταξε το χώμα και είπε:

«Γιατί σ’ αγαπάω.»

Είναι αλήθεια πολύ περίεργο όταν μια φράση που κάποιος απλώς την ψιθυρίζει, εκείνη να ταξιδεύει σαν αντίλαλος σε ολόκληρο το σύμπαν.

«Κι εγώ σ’ αγαπάω…», του είπε το αγόρι.

«Ήμουν πολύ μόνος…», άρχισε να μονολογεί ο πελαργός

«ήμουν πολύ μόνος… και είχα αρχίσει να πιστεύω πως θα είμαι μόνος μου για πάντα… Μόνος για πάντα. Δεν είναι εύκολο. Και μετά ήρθες εσύ… Δε μπορούσα να σε αφήσω… Δε μπορούσα…»

«Και με κράτησες. Αλλά, νομίζω πως δεν έπρεπε…»

«Ήμουν μόνος. Δε ξέρεις τι πάει να πει μοναξιά… Δε ξέρεις, αγόρι μου γλυκό. Λυπάμαι… αλλά θα μάθεις… λυπάμαι για αυτό… πήγα να σε γλιτώσω από τη μοναξιά… να σώσω και τον εαυτό μου… να μας σώσω… Αλλά θα φύγεις… δε μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Το ξέρω πως θα φύγεις. Πάντοτε το φοβόμουν. Ποτέ δεν έσβησε από το μυαλό μου. Κάθε μου σκέψη για σένα είχε πάντοτε υστερόγραφο. Μια μέρα θα φύγει…»

Δεν είπαν άλλη κουβέντα.

Ο πελαργός άφησε τον άνθρωπο σε κάποια ακτή, κοντά στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Δε γύρισε να τον κοιτάξει. Πέταξε μακριά.

Και χάθηκε μέσα στον ουρανό.

—————————————————————————————————————————-

Σήμερα βρίσκομαι και πάλι εδώ. Στον βράχο. Στον ίδιο βράχο.

Πέρασαν τα χρόνια. Πάντοτε περνούν…

Έκανα τη ζωή μου. Περπάτησα, έτρεξα. Κουράστηκα.

Και περιμένω , κοιτώντας τον ουρανό, μήπως επιστρέψει.

Ξανακάνω τα πρώτα μου βήματα με κόπο, όπως τότε..

Και περιμένω.

Το σώμα μου γερνά και μικραίνει ξανά. Αυτή είναι πια η μόνη ελπίδα να ξαναφανεί. Μαζεύω, μέχρι να μπορεί να με κρατήσει και πάλι. Και να χαθούμε στους ουρανούς.

Κοιτάζω ψηλά και ψιθυρίζω, για να του πει ο αντίλαλος πως είμαι ξανά παιδί.

Να του πει πως πια ξέρω.

Τι σημαίνει να είσαι μόνος.

Share this post

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on email

More to explorer

12. Ο Γύρος Του Κόσμου

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Who Wants To Live Forever | Queen «Θέλω να κάνω τον γύρο του κόσμου», είπε

Read More »

11. Μια Ύποπτη Τσάντα

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Going to A Town | Rufus Wainwright Τον παρακολουθούσα καιρό τώρα. Μπαινόβγαινε καθημερινά στη μεγάλη

Read More »

10. Σκουριάζω

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Phantasmagoria In Two | Tim Buckley Κανείς δε μπορεί να τα βάλει με τον χρόνο.

Read More »

9. Ο Κήπος

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Life | Ludovico Einaudi Άνοιξα τα μάτια μου. Το κατάφερα με πολύ κόπο. Ήθελα να

Read More »

8. Ένα Μικρό Ψέμα

*προτεινόμενη μουσική για την ανάγνωση της ιστορίας: Day Is Done | Nick Drake Με λένε «Καλά είμαι, δεν έχω τίποτα…». Ναι, αυτό

Read More »

© All rights reserved | Made by Elena Kardamitsi