Και μόνο να βλέπεις απ’ έξω αυτό το ταβερνάκι, σου αρκεί για να ταξιδέψεις αμέσως σε κάτι ξέγνοιαστο και παραμυθένιο.
Ναι! Τέτοια στέκια ονειρευόμαστε – εγκλωβισμένοι σε lockdowns και burn outs.
Είναι ο “Λωτός” στον Άγιο Λαυρέντιο, στο Πήλιο.
Όταν πιάνουν οι ζέστες κι οι λιακάδες αράζεις στην κουκλίστικη αυλή του. Τον χειμώνα κι όταν βάζει κρύο στο βουνό, μπαίνεις στο ζεστό, πετρόχτιστο, παραδοσιακό εσωτερικό του.
Πηλιορείτικη και Μαμαδίστικη κουζίνα!
Ο συνδυασμός αυτός τα λέει όλα.
Η χρυσοχέρα κυρία Φρόσω αναλαμβάνει στην κουζίνα τις γεύσεις κι ο Αποστόλης (o γιος της) τρέχει, μ’ απίστευτη ευγένεια, όλο το μαγαζί.
Έρχονται γι’ αρχή το γαλοτύρι, η ρόκα με το ρόδι κι η φέτα (με σουσάμι και μέλι).
Πάρε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ μανιτάρια φρικασέ (άκουσε με, σου λέω…).
Νάτα και τα επόμενα: Χειροποίητα κεφτεδάκια και μπεκρί μεζέ, εξαιρετικό κότσι (απ’ τα πολύ δυνατά πιάτα στον Λωτό) και φυσικά σπετσοφάι, η πεντανόστιμη παραδοσιακή συνταγή του Πηλίου (χωριάτικο λουκάνικο και πιπεριές στα καλύτερά τους!).
Το φαί αυτό θέλει και το σωστό local κρασάκι, ε!
Και τώρα περνάμε στο βαρύ πυροβολικό – με ντόπια κρέατα:
Μοσχαράκι με κάστανο και πατάτες!
(μιλάμε για λουκούμι! Για κορυφαίο πιάτο!)
Και Γίδα ψητή στη λαδόκολλα!
Έπος!
Και σιγά μη μας αφήσει έτσι, χωρίς χειροποίητο γλυκό, η Φρόσω… Άπαιχτοι λουκουμάδες με μήλο! (ε, ναι όλοι το ξέρουμε πως έχει σούπερ μήλα ο τόπος!).
Αυτό το μαγαζάκι που είχε ανοίξει κάποτε ο παππούς της οικογένειας (το 1930) και σιγά σιγά άρχισε να βάζει μεζέδες και να γίνεται σημείο αναφοράς της παρέας και των πρώτων ταξιδιωτών στο χωριό, είναι τα τελευταία 20 χρόνια μια από τις καλύτερες περιπτώσεις οικογενειακής ταβέρνας στο Κεντρικό και Δυτικό Πήλιο.
P.S. Επιστρέφουμε ενθουσιασμένοι στο ξενοδοχείο μας. Αύριο έχουμε Road Trip προς Μηλιές, Βυζίτσα, Πινακάτες κι Άγιο Γεώργιο.
Πηλίου, Αγ. Λαυρέντιος 373 00
