Για να καταλάβεις για πόσο αυθεντικό είναι αυτό το χωριό, κράτα στο μυαλό σου, πως ο δρόμος από τη γειτονική (κι εντυπωσιακή) Βυζίτσα άνοιξε το…1999!
(μέχρι τότε συνδεόταν με τον έξω κόσμο από τον δρόμο προς τον Άγιο Γεώργιο Νηλείας).
Με το που φτάνουμε, παίρνουμε βαθιά ανάσα.
Σε γαληνεύει το τοπίο κι η αρμονία του.
Ένας κόκορας.
Μια Σοφία.Μέσα στην επιβλητική βλάστηση του Βουνού των Κενταύρων έχει φυτρώσει ένα χωριό με πλακοστρωμένες γκρι στέγες, περιποιημένα αρχοντικά και καλντερίμια.
Μέσα στο μεγαλείο του δάσους, βρίσκουμε τις Πινακάτες, που έχουν κηρυχθεί διατηρητέος οικισμός από το 1979.
Κατεβαίνουμε τα σκαλιά και μπροστά μας απλώνεται ένα ονειρικό σκηνικό: η περίφημη Κεντρική Πλατεία!
Κοίτα ομορφιά!
Εδώ δεσπόζει ο γερο-πλάτανος των 500 χρόνων.
- Θέλεις να γίνουμε ρεζίλι σ' άλλη μία πλατεία χωριού; 
- Ναι!!!Εδώ κι η βασιλική του Αγίου Δημητρίου και μπροστά της η μαρμάρινη βρύση των τελών του 19ου αιώνα.
(Θα είμαι ειλικρινής. Αυτή είναι η αγαπημένη μου πλατεία στο Πήλιο- είναι αυτό που δε μπορείς εύκολα να εξηγήσεις, η αλλόκοτη και λυτρωτική οικειότητα, που νιώθεις μόλις πατήσεις το πόδι σου σ’ ένα τόπο. Πέτρος).
Η Πινακωτή συζητιέται για το νόστιμο φαγητό της.
Η πλατεία είναι μια καλή ευκαιρία για μεσημεριανό φαγητό ή έστω για ένα κρασάκι πριν φύγουμε γι’ Άγιο Λαυρέντιο.
Πεινάσαμε - πάλι...
P.S. Επιστρέφουμε για…SPA στο ξενοδοχείο μας. Αύριο έχουμε βόλτα προς Μακρυνίτσα και Πορταριά!
Πινακάτες
