Ενώ βρίσκεται πολύ κοντά στους διάσημους τουριστικούς προορισμούς, της Πορταριάς και της Μακρινίτσας, παραμένει κάτι σαν μυστικό των ψαγμένων ταξιδιωτών του Πηλίου:
Είναι ο απίστευτα όμορφος Άγιος Λαυρέντιος!
Από την αρχή είχαμε αποφασίσει αυτό το γραφικό χωριό να είναι η βάση μας για ολόκληρο το Road Trip στο Κεντρικό και Δυτικό Πήλιο. Και δικαιωθήκαμε. Το ξενοδοχείο μας ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν – και το προτείνουμε ανεπιφύλακτα!
35 λεπτά απ’ τον Βόλο. Παίρνεις τον παραθαλάσσιο δρόμο, περνάς την Αγριά κι αρχίζεις την ανάβαση στα 600 μέτρα (ένα 15λεπτο με στροφές, safe δρόμος).
Και φτάνεις στο παραδοσιακό χωριό – κόσμημα.
Αφήνεις τ’ αυτοκίνητο.
Το χωριό περπατιέται.
(ή το τριγυρνάς με άλογα, με τον φίλο μας τον Παντελή – μιλάμε για εμπειρία, δες εδώ).
Το μονοπάτι για τον Άγιο Βλάσιο!
Απ’ τις ωραιότερες στιγμές, που έχουμε ζήσει ποτέ στα ταξίδια μας, είναι όταν ξυπνήσαμε νωρίς στον Άγιο Λαυρέντιο και ξεκινήσαμε βόλτα με το πρώτο φως.
Περπατάμε στα πέτρινα σοκάκια με τα τρεχούμενα νερά και σταματάμε σε κάθε γωνιά.
Θέλεις να δεις, θέλεις να φωτογραφήσεις τα πάντα.
Προσπαθείς να διαχειριστείς τόση μεγάλη δόση ξαφνικής φυσικής ομορφιάς.
Είναι ονομαστά τ’ αρχοντικά του χωριού (του Γκλαβάνη, του Κανταρτζή, του Παπαθανασίου κ.α).
Θα τα θαυμάσεις, το χωριό είναι μαζεμένο και μέσα στην πρώτη μέρα έχεις δει όλα τα βασικά.
Πάμε για πρωινό καφεδάκι στην Κατερίνα και στον Γιάννη.
Τα παιδιά έχουν το “Ήρθαμε και Δέσαμε”, το στέκι που λατρέψαμε στο χωριό.
Εδώ βρίσκεται η περίφημη κεντρική πλατεία του Αγίου Λαυρεντίου – θεωρείται (και είναι) μια απ’ τις ομορφότερες του Πηλίου.
Τα δέντρα, οι σκιές, το φως, τα μαγαζάκια και τα τραπέζια τους, η γαλήνη στα πρόσωπα των ανθρώπων. Όλα μοιάζουν βγαλμένα απ’ τα όνειρά μας.
Εδώ, στο Platanus Orientalis θα τσιμπολογήσουμε και θα πιούμε και κανά, τσίπουρο, ε!
Και κοίτα πόσο εντυπωσιακή είναι η πλατεία, όταν βραδιάζει.
Έτοιμο (και φωτισμένο σωστά) το κινηματογραφικό σκηνικό.
Κάμερα γράφει;
Rolling!
5 λεπτά περπάτημα στο καλντερίμι και βρισκόμαστε σ’ ένα ακόμα εκπληκτικό σημείο του χωριού: στην Πλατεία Χατζίνη.
Δεν είναι κλασσική πλατεία, όπως την έχουμε στο μυαλό μας.
Είναι ένα πλάτωμα, ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, με μια θέα που σου κόβει την ανάσα.
Απέναντι είναι η Δράκεια, το γειτονικό χωριό-
(υπάρχει παραδοσιακό μονοπάτι που συνδέει τα δυο χωριά, εκπληκτική διαδρομή 3,5 χιλιομέτρων, αξίζει να την κάνεις).
Λίγο πιο κάτω απ’ την κεντρική πλατεία, αντικρίζουμε μια πραγματικά εντυπωσιακή εκκλησία, εκείνη του Αγίου Αποστόλου του Νέου (στο σημείο βρισκόταν το πατρικό του εφήβου, ο οποίος αποκεφαλίστηκε το 1686 στην Κωνσταντινούπολη).
Μη ξεχνάμε πως ολόκληρο το χωριό αναπτύχθηκε εξαιτίας του Μοναστηριού του Αγίου Λαυρεντίου (άρχισε να χτίζεται το 1378, πάνω στα ερείπια παλιότερης Μονής).
Ανεβαίνουμε μέχρι το Μοναστήρι (με τα πόδια, μέσα σ’ ελάχιστα λεπτά, ουσιαστικά βρίσκεται μέσα στο χωριό).
Στον Άγιο Λαυρέντιο φάγαμε εξαιρετικά.
Πηλιορείτικη κουζίνα στα καλύτερα της.
Και στον Λωτό και στο Δρυάδων Γεύσεις!
O Άγιος Λαυρέντιος είναι αποκάλυψη για τον ταξιδιώτη που ψάχνει αυθεντική παραδοσιακή Ελλάδα.
Είναι και μια έξυπνη επιλογή αν θες να κινηθείς στο απίστευτα γραφικό Δυτικό Πήλιο (προς Μηλιές -εμείς πήραμε τον Μουτζούρη, το τρενάκι του Πηλίου, δες εδώ– προς Βυζίτσα, Πινακάτες, Άγιο Γεώργιο).
Εμείς λοξοδρομήσαμε μέχρι και Ζαγορά, για να δούμε φίλους και να πάρουμε και μήλα.
P.S. Την ταξιδιωτική αποκάλυψη, που λέγεται Άγιος Λαυρέντιος, τη χρωστάμε στην φίλη μας την Κατερίνα Γκόλια (του Ήρθαμε και Δέσαμε) κι αυτό δε θα το ξεχάσουμε ποτέ!
Αγ. Λαυρέντιος
