Το μισό ταξίδι είναι η αναμονή του.
Να περιμένεις πως και πώς ολόκληρη την αγχωμένη εβδομάδα να φτάσει Παρασκευή απόγευμα, να πάρεις τη βαλίτσα σου και να φύγεις ονειρεμένο ταξίδι μ’ εκείνο το πλάσμα που αγαπάς περισσότερο από κάθε άλλο στον κόσμο (οκ, εγώ τελικά πήγα αναγκαστικά με τη Σοφία…)
[…πλάκα κάνω, Σοφία μου, μη βαράς… αποτυχημένο αστείο ήταν… κάτσε να γράψω το άρθρο για το Road Trip… ]
Σε 2 ωρίτσες έχουμε φτάσει στη Βυτίνα!
Τσακ μπαμ. Πανεύκολο , γρήγορο, ξεκούραστο ταξίδι.
Πανέμορφο κεφαλοχώρι του Μαινάλου.
Στα 1033 μέτρα υψόμετρο, τόπος ιστορικός, αλλά και τόπος ζωντανός.
Στην κεντρική πλατεία έχουμε ραντεβού με την παρέα μας.
(εκεί, ανάμεσα στα ταβερνάκια και τα cafe, θα δεις το άγαλμα του Ματθαίου Πόταγα, ενός 17χρονου παιδιού, που θυσιάστηκε στη Βυτίνα, κάνοντας μια από τις πρώτες πράξεις της αντίστασης του ελληνικού λαού, κατά της γερμανικής κατοχής. Το γλυπτό το φιλοτέχνησε η αδερφή του, Ελένη).
Περπατάμε στα δρομάκια της Βυτίνας και φυσικά παίρνουμε τις απαραίτητες προμήθειες. Δε φεύγεις απ’ αυτό τ’ ορεινό χωριό χωρίς να πάρεις απίθανα local ζυμαρικά, θεϊκό μέλι, καρύδια, βότανα – το βουνό έχει τα πάντα – και γλυκά του κουταλιού.
Και τα ξυλόγλυπτα της Βυτίνας δεν παίζονται.
Δες τα οπωσδήποτε – μιλάμε για τέχνη!
P.S. Από Βυτίνα το πρόγραμμά μας (το οποίο ανατρέπουμε όποτε θέλουμε, αν βρούμε κάτι άλλο να μας συναρπάσει) έχει Road Trip στα εκπληκτικά χωριά της Γορτυνίας και λέμε να φτάσουμε μέχρι και Νομό Ηλείας – συνολικά απέχουν ένα 2ωρο τα δυο άκρα της διαδρομής μας.
Το επόμενο χωριό είναι από τ’ αγαπημένα μου, η υπέροχα μελαγχολική Αλωνίσταινα.
Και μετά Δημητσάνα (εκεί θ’ αράξουμε και για καφέ σε σούπερ στέκι), Ζάτουνα (για κορυφαίο φαγητό), Στεμνίτσα, Καρύταινα κι Ανδρίτσαινα (εδώ πια θα ‘χουμε βγει από την Αρκαδία).
Μήπως τελικά να φτάσουμε και Νέδα;
