5 λεπτά δρόμος απ’ τις διάσημες Μηλιές! (και 40 λεπτά απ’ τον Βόλο).
Και ξαφνικά βρισκόμαστε στο εντυπωσιακά όμορφο χωριό, με τα ίσως πιο χαρακτηριστικά και πολυφωτογραφημένα αρχοντικά του Πηλίου!
Καλώς ήρθαμε στη Βυζίτσα!
Πολύ απλά, ολόκληρη η Βυζίτσα μοιάζει με υπαίθριο μουσείο πηλιορείτικης τέχνης (δεν είναι τυχαίο, πως ο ΕΟΤ στα 80s, ξεκίνησε από εδώ το πρόγραμμα αποκατάστασης της τοπικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής).
Τα περισσότερα αρχοντικά είναι τριώροφα, με ντόπια πέτρα και πλάκες και πολλά παράθυρα στον πάνω όροφο (γιατί τον χρησιμοποιούσαν κυρίως το καλοκαίρι).
Αφήνουμε τ’ αυτοκίνητο στο parking, μαγευόμαστε από τα εντυπωσιακά σπίτια (κι αμέσως κάνουμε τα πρώτα μας ψώνια – εκεί μπροστά βρίσκεται ο Αγροτουριστικός Συνεταιρισμός Γυναικών.
Εδώ θα κάνεις τα ψώνια σου...
Τουρίστες περιμένουν το πλοίο για Μύκονο...Ακολουθούμε το ανηφορικό πέτρινο καλντερίμι και μας βγάζει στην περίφημη κεντρική πλατεία του χωριού.
Ο αιωνόβιος πλάτανος και τα γραφικά μαγαζάκια στην σκιά των δέντρων έχουν αποδώσει μια μυθική διάσταση σ’ αυτήν την πλατεία – η οποία ανήκει σ’ εκείνες που διεκδικούν το άτυπο βραβείο της ωραιότερης πλατείας του Πηλίου.
- σου μύρισε κι εσένα σπιτικό σπετζοφάι; 
Φαγητό στον ξυλόφουρνο, πηλιορείτικες πίτες που μοσχομυρίζουν, γλυκό του κουταλιού, καφές και local κρασί (ακόμα και cocktail).
Αυτοί οι δύο το παίζουν άνετοι, αλλά πεινάνε τώρα... 
Περνώντας στην πλατεία μπαίνουμε σ’ ένα ακόμα κουκλίστικο μαγαζάκι με τοπικά προϊόντα.
Χανόμαστε στα λιθόστρωτα δρομάκια, φτάνουμε στο ύψωμα του χωριού, δε χορταίνουμε να κοιτάζουμε τα καλοδιατηρημένα αρχοντικά και τις κρήνες με τα σκαλιστά μάρμαρα.
P.S. Σε 5 λεπτά βρισκόμαστε στις γραφικές αυθεντικές Πινακάτες και σε άλλα 10 στον Άγιο Γεώργιο, στο πιο ορεινό χωριό του Πηλίου. Κι από εκεί θέλουμε ένα 25λεπτο ακόμα, για να επιστρέψουμε στον Άγιο Λαυρέντιο, εκεί που βρίσκεται το υπέροχο ξενοδοχείο μας!
Βυζίτσα
