Την πρώτη φορά καθίσαμε τυχαία.
Βολτάραμε στη Χώρα, περνάμε το Κάστρο και θέλουμε να ξεδιψάσουμε (ναι, εμείς ξεδιψάμε με ρακί. Με ρακόμελο. Ή έστω με ουζάκι. Τιμούμε τα ελληνικά προϊόντα. Τέτοια παιδιά είμαστε εμείς. Αμέ!).
Ακούμε φανταστική μουσική, βλέπουμε καλντερίμι που οδηγεί σε μαγική αυλή.
Μπουκάρουμε. Κι αυτό ήταν.
Η Λότζια έγινε το στέκι μας.
Και δεν το αλλάζουμε με τίποτα!
Αν προλάβεις σπιτικό γαλακτομπούρεκο, καλώς!
Αν όχι, το ρίχνεις κατευθείαν σε μεζέδες και τα συναφή.
Ο Γιάννης, που έχει το μαγαζί είναι ένα εκπληκτικό παιδί.
“Δικής μας πάστας”, λέω για κείνους, που αμέσως μου μοιάζουν τόσο οικείοι και γνώριμοι σε συμπεριφορά και σκέψη.
Ο φίλος που πάντοτε είχες – κι ας γνωριστήκατε μόλις τώρα.
Η Μυρτώ στο σερβίρισμα δεν παίζεται!
Γέλια, παρέες και αληθινό καλοκαίρι Φολεγάνδρου.
P.S. Φάγαμε τέτοιο κόλλημα με τη Λότζια και τους ανθρώπους της, που ξεκινούσαμε εκεί το απόγευμα, φεύγαμε για βόλτα, ψώνια, φαγητό κι επιστρέφαμε δεύτερη φορά, μέχρι… όσο πήγαινε. Δηλαδή, καλό ξημέρωμα!
Λότζια
Φολέγανδρος 840 11
